cisza bolą słowa grzęzną w gardle dławiąc kiedy to co najdroższe znika oddawane każdej minuty bez walki przez tłum bałwochwalczy co krzyczy hasła nie znając ich przyczyny za karłami teatrzyku medialnego boję się bo dom burzysz ociemniały mieszkańcu
nie widząc niewoli w którą się wpychasz z klapkami na oczach cisza bolą słowa grzęzną w gardle kiedy orzeł staje się nielotem
tam gdzie noc spotyka dzień przyjdź do mnie niosąc w dłoniach prawdę pozbawioną wstydu tęsknię przeogromnie za nagością słów rozedrganych pośpiesznym oddechem
Trudy Good https://www.facebook.com/trudygoodartist
chcę dobra w miłości tego co ujmuje pod ramiona podnosi dając gwiazdy w sercu pocałunki w niebie wyjmując drzazgi tkwiące odłamkami słów i czynów mijanych ludzi chcę dachu nad głową od chaosu fobii codziennych bez ucieczek nagłych zastępników kłamstw owijanych milczeniem chcę światła wiosny i zrozumienia powietrza pełnego migotań dłoni blisko chcę z tobą wszystko i nic
Brakuje mi ciebie. Ciebie przeciętny człowieku. Tak ciebie - zwykłego, nieuformowanego, bez otoczki niebieskiego światła. Myślę, że już nie żyjesz. To przekonanie napełnia mnie smutkiem. Tak bardzo do ciebie tęsknię. W dzisiejszym świecie nie ma miejsca dla ciebie. Nie mieścisz się w sztywnych ramach bezmyślności.
Patrzę wokół z coraz większym przerażeniem jak szerzy się zło. Brakuje tak bardzo zrozumienia i zwykłej miłości. Tego najbardziej wytartego pojęcia, słowa nadużywanego bezmyślnie i wypranego już zupełnie ze znaczenia w pierwotnym stanie. Dziś muszę być tolerancyjna i kochać to, co jeszcze niedawno było marginesem. Teraz ja nim jestem. Jeszcze jestem...
Wtłoczona w mury - nie postawione nowymi obostrzeniami - a jedynie brakiem mózgów w otaczających mnie ludziach. Ludziach... choć wszyscy oni wyglądają jak nakręcane kluczykiem zabawki. O jednej słusznej linii. O jednym słusznym kierunku działania. Nie ma nic innego.
Wsadzeni w ściany, w maski, w odległości, w zdystansowanie, karmieni papką jednakowego rodzaju niezależnie od wybranego przekaźnika ( bo wszystkie służą jednemu celowi - praniu myśli ) współczesne trupy zasilane jeszcze podstawowymi wypełniaczami rozbudzonych potrzeb konsumpcyjnych. Konsumują. Konsumują. Konsumują... Ruszają się po sznurkach jakimi są prowadzeni. Krzycząc co sił akurat narzucone hasła - nie dlatego, że są ich tylko dlatego, że tak trzeba.
Świat stanął na głowie. A ty człowieku już nie istniejesz. Jesteś tylko kolejną odbitką udoskonaloną przez liczne korekty wyglądu i myśli, by zadowolić następny tumult tak samo bezmyślnych followersów. I nie staraj się tego zmienić. Bo to niewygodne. Bo wymaga samodzielnego spojrzenia, poddania się - niestety - wszechobecnej ocenie i zapewne w jej wyniku wykluczeniu z tzw. społeczeństwa. Nie przyznawaj się do swojego narodu, do swojej historii (o ile ją znasz), do swojej rodziny (o ile ją masz), do swojej wiary , do swojej orientacji (chyba, że jest z gatunku tej pożądanej), do swojej płci. Wyrwij to z siebie w imię tzw. wolności - to najlepiej tworzy przynależność do zrównoważonej wizji cudownej rzeczywistości , pełnej identycznych człowieko-podobnych form bezmyślnej trzody.
Idę ulicą i patrzę - na plakaty pełne kolorów tęczy z wyrysowaną niczym dziecięcą rączką rodziną - w jedynie słusznym modelu tata+tata+dzieci, patrzę na stoiska z listami do podpisu przeciwko aborcji, za aborcją, przeciwko eutanazji, za eutanazją, patrzę na różnorodność seksualną i wielorodzajowość płci, słyszę o promocji coraz to różniejszych pojęć typu poliamoryzmu czy panseksualizmu, patrzę jak zabierane są prawa, a nakładane obowiązki i ograniczenia, wydawane paszporty medyczne, ustawiane na szybko punkty wyszczepień (jak to dla bydła), jak ograniczana jest gotówka i promowana cyfro-waluta, podziwiam coraz to nowsze aplikacje śledzące czy spisy narodowe itd., itd. I zastanawiam się. Jak to możliwe, że taką niewolę nazywa się wolnością?
Brakuje mi ciebie człowieku. Z tym co czyni cię ludzkim - z emocjami i uczuciami. Z myślami i dobrze działającym komórkami w mózgu nie ulegającymi otępieniu, czy wręcz redukcji. Z twoimi wątpliwościami i wartościami, które nie są jak chorągiewka na wietrze - bo budowane latami wykształciły ci kręgosłup po to, żebyś potrafił stać. Stać z podniesioną głową, a nie czołgać się.
mocniej mnie przytul potrzymaj za serce blisko ustami postaw ślady na skórze zakwitnij obecnością nieubogą w człowieka bo potrzebuję intensywniej uwierzyć w nieskończoność
aniele stróżu mój otworzyłeś mi serce na szczęście więc nie wątp we mnie jesteś cudem w moich dłoniach nie uronię ani jednej kropli twoje łzy na mojej koszuli rodzą siłę jestem bez względu na stan twoich skrzydeł
Tomasz Alen Kopera https://www.facebook.com/people/Tomasz-Alen-Kopera/100044150903681/
czasem potykam się o pułapki brakujących przecinków gdy gnam siniacząc myśli bez potrzeby czujesz ? słońce hoduje piegi na nosie wiosna idzie coraz bliżej oddycha zielenią chodź pokażę ci siebie bez maski zrobimy sobie niebo w sercach na ustach
moje znaki szczególne to ślady linii papilarnych jakie zostawiłeś kiedyś na skórze marzeń wyrosły drzewem z palcami gałęzi w niebie serca czas nie ma znaczenia wczoraj dziś czy jutro od kiedy dni i noce wypełnione są tobą
chwyć mnie dziś tak jak tylko ty potrafisz ujmując całą we władanie zmysłów wejdź dziś do kuchni doprawić czas naszą obecnością pachnącą drżeniem ciał szukaj ale choćbyś to czynił wytrwale i tak nie znajdziesz we mnie miejsc pustych tobą
Adrian Moraru https://www.facebook.com/Artist-Adrian-Moraru-268163150044387
Cofam życie o kolejne kadry i przeglądam jak film w zwolnionym tempie. W głowie wszystko jest możliwe. Układam to, co nie da się wyrównać. Dlaczego trzeba mi koniecznie pokazać. Jakbym każdego dnia była ślepa w lustrze. Widzę. Bardzo dokładnie.
Chcę być dobrym człowiekiem. Ale wiem, że to tylko życzenie. Nie dorosnę do kryształu, kiedy jestem ziemią. Czarną i nośną dla butów, które po niej chodzą. Bezsenność kolejny raz uwypukla we mnie słowa wczorajszego dnia. Maluje portret. Który każdego dnia rano przykrywam warstwą makijażu, by nie musieć oglądać prawdy. Gorzkiej i smutnej.
Jak mogę wystarczać komukolwiek skoro nawet dla siebie jestem zbyt mała, zbyt pełna zwątpień i zbyt pusta. Stoję w kącie i czekam. Już nie proszę, nie mówię, staram się nawet myśleć po cichu tak, żeby mieć powód usprawiedliwienia tego, że nie widać. Umieram. Ale nawet tego nie umiem zrobić tak jakbym chciała. Czasem stoję na ulicy i patrzę w światła samochodów. Mijają oślepiając bardziej jeszcze niż mrok.
Boję się. Życia z rozkładem jazdy według wytycznych, godzin, odjazdów, przyjazdów, zachowań, czynności. Boję się, że zbyt dużo potrzebuję. Rozkręciłam kaloryfery i wzięłam koc. Gorąca herbata parzy mi dłonie i usta. Marznę. Od środka skuta jestem zimnem tak mocno, że nawet kiedy śpię czuję jak ściąga mi w sople wszystkie tkanki. Czasem najbardziej boję się tego, że uciekł mi autobus i drugiego nie będzie. I będę stała na tym przystanku i czekała. Na ciebie. Ale ty nie przyjdziesz. Nie ma nic gorszego niż taki strach. Bo wiem jak jest, kiedy wszystko jest niedotykiem ciebie. Brakiem jakiego nie uzupełni nic.
Jestem nikim istotnym. Pozostanę taka. Modlę się tylko, by nie krzywdzić. Nie czynić swoim zachowaniem tylu błędów nieustannie. Nie sprawiać bólu. Chciałabym mieć wiedzę . Jak nie niszczyć. Gdybym tylko potrafiła... zadbać o cokolwiek. Gdybym tylko potrafiła być człowiekiem. Tym prawdziwym, który przecież kuli się we mnie każdego dnia.
Miłość to nie jest wata cukrowa na patyku. Miłość to odwaga, by być z tym kogo się kocha. Mnie bardzo trudno jest kochać.
trzymając w dłoniach kubek z herbatą szukam okruchów tkliwości na porcelanie wyjmuję drzazgi z serca to nic to nie ból to tylko resztki słów co wbiły się gwoździem w potrzebę czułości
Naiwna jestem wciąż. Za ciasno mi jest w elektronicznym ubranku dnia powszedniego. Nie pasuję. Zbyt opasła w uczucia i tęsknoty. Gapię się w szare komórki jakby to były gwiazdy - z zachwytem. A tam przecież chaos zupełny panuje. I czarne dziury. Marzę o rzeczywistości takiej prawdziwej bez tych wszystkich połączeń niebieskich ekranów. Podarujesz mi dziś dzień? Tak jak tą garść cukierków parę dni temu - nieoczekiwaną zupełnie. Zachwycona wpakowałam sobie wszystkie do buzi jakbym się bała, że nie są dla mnie. Że znikną, bo może mi się tylko przyśniły... ale były. Słodyczą pokryły całą przestrzeń w sercu. Marzę o twoich dłoniach z tym przytuleniem, którego ciągle jestem głodna. Ale dziś się nie zdarzy, dziś się nie nakarmię. Nie ukoję.
Szczęścia zdarzają się różne. Ty przypadłeś mnie, więc dlaczego płaczę. Mamy przecież wszystko, a ja siedzę teraz sama. Z przylgniętym do mnie wilgotnym strachem. Bo co, kiedy stracę wartość jaką dla ciebie jestem. To, co ci się we mnie tak podoba - kiedy dłonie znajdą tylko pustkę i brak. Kiedy przestanę być tym, czym mnie definiuje płeć. Co wtedy? Czym się stanę...
Boję się wiesz? To oplata mnie całą. Ale uśmiecham się, bo przecież nie będziemy o tym rozmawiać. Rozkminiać i nie daj boże przeżywać. Twardym trzeba być. Tylko wiesz... ja wcale taka nie jestem. Nie potrafię. I kiedy śpią już wszyscy, którzy potrzebują mnie jako spoiwa, ja się wtedy zupełnie rozwarstwiam. Układam siebie i piszę od nowa te wszystkie możliwości. Ale nie umiem przecież, bo pisarz ze mnie żaden. Jestem słaba. Nie uratuję nikogo. Nie uratuję siebie. Nie potrafię i noszę w sobie strach, niewiedzę, a czasem widzę śmierć. Nie jest straszna. Dużo straszniejsza jest samotność. Przed nią też się nie uratuję. Tyle rzeczy nie umiem. Taka właśnie jestem prawdziwa. Człowiek jest dziwnym tworem - wydaje mu się, że bogiem jest nieśmiertelnym, ale przecież nie ochroni siebie przed zagładą, nałogiem ani nawet przed złudzeniami.
Nie chcę przegapić. Wiesz? Nie chcę przegapić tego całego sensu jaki w nas jest. Wypełnieniem. Pewnie dlatego nie umiem milczeć i wolę rozmawiać. Nie da się uporządkować nic, kiedy pod dywanem tyle śmieci leży. I chcę móc mówić o tym, że mnie boli, że ciebie... bo to ważne, wiesz? Ważne, żeby nie bać się rozmowy. I żeby słuchać, bo kiedy się rozprasza, zagaduje i snuje dygresje umyka coś niezauważalnego, zostają tylko puste dłonie. Zimno jest wtedy tak, że nawet koc nie grzeje.
Moje serce wyświechtane niczym dworzec kolejowy - przychodzili, odchodzili, na gapę, bez biletu... no i popsuł się zamek w drzwiach. Jednak znalazłeś możliwość, by wejść. Chyba oknem. Razem z powietrzem przewietrzyłeś mi komory i przedsionki. Wychodzę więc znów i zostawiam myśli. Stoję bezbronna i czekam.
Nie zamykając niczego wypatruję powodów... wyludnionym sercem. Przyjdź już proszę.
oczy samochodów mienią się żółtym światłem czy to ono w tunelu lśni prowadząc ciemną nocą hipnotyczny szept spopielonych marzeń sypie się pyłem przez palce z kamienia zimno dłoni żłobi potrzebę bez końca bujaj moim konikiem na biegunach może się nie podniosę
budzisz się uwielbiam zawstydzać lustro w chwilę potem o brzasku by nie pokazało nikomu prócz nas nieprzyzwoitej intymności gdy między niedomówieniami a drżeniem ud dzieje się istota dotyku upijaj się mną nieprzytomnie
Adrian Moraru https://www.facebook.com/Artist-Adrian-Moraru-268163150044387
przez chwilę zaistniałam dziś zbyt krótko by uwierzyć skundlone wrażenia przykryły horyzont mgłą jesień srebrzy obrazy obojętnie mijane przechodniami wiatr gra z gazetą zużytą w znaczenie zgubił mnie ktoś
