Bez amputacji (krok czwarty)

Patrzę na ciebie. Zauważam, choć bardzo chcesz zniknąć, ale nie jesteś przeźroczysta – widzę cię wyraźnie. Zebrałaś już martwe szczątki talerza z podłogi, a rozlany tusz tworzy czarne koleiny na twarzy. Zaściankowo pełna wiary w cudowność miłości znajdujesz ją powolnymi ruchami dłoni - rozmazujesz. Smak soli osiadł ci na ustach jak grudki skrzepłej krwi na nogach. Wiem, że chcesz zmyć z siebie brud. Nie da się – jest jak twój wstyd. Wrośnięty. Jak uległość siłą dziś zdobyta pomiędzy twoimi udami. Nie płacz. Będziesz żyć we mnie zawsze.

Jutro kolejnym odpustem zrobię mu śniadanie do pracy – przecież to mój wyśniony raj uświęcony małżeństwem.

Steve Hanks

https://gallerix.org/storeroom/1910072626/N/213681833/

Tekst konkursowy z portalu t3kstura.eu - drabble na temat "Poza sobą".

Krok trzeci - nie słyszę, nie widzę, nie mówię

nie mów 
że jestem
jak głaz
bo milczę
nie mów
że mój brud
szkodzi ci
na oczy
niewygodą
bo uwiera
w środku
czystego dnia
nie nosisz blizn
wstydu
w sobie
udajesz że zło
nie istnieje
a za twoją ścianą
w mieszkaniu
bez okien
każdej nocy
nikt
zasłania kotarą
ocean strachu
przybity krzyżem
rękami najbliższymi

Mahnoor Shah
(https://pl.pinterest.com/pin/454933999856210583/)

Krok drugi - bez oddechu

cisza

idzie po dywanie

przysuwa się

do mnie

nieobecnością

zmarzła bardzo

wtula zimne kostki

pod kołdrą

i czeka

na spełnienie 

marzeń

nie wie

że tu cofnął się czas

na zegarku przybitym 

godziną

wołania o pomoc

tu nie ma 

snów

istnieją tylko koszmary

brudu

nie do zmycia

wtulam się

w skrzydła

to nic 

że wyrwane

jednym ruchem

ostrza

żyję przecież

Tomasz Alen Kopera

(https://pl.pinterest.com/pin/508625351645101889/)

Krok pierwszy - wstyd

Dziewczynko we mnie stłuczona patrzę ponad Twoje ramiona. Czerwieńsza czerwień Twojej sukienki trwa wciąż choć prana już tyle razy. Wciąż otwiera moje oczy przysypane ciszą milczenia. Niewydobyty głos zaszedł brudem tak mocno...
Odpowiedz mi kogo widzisz w lustrze każdego poranka dnia następnego?
Uklepana powierzchnia i pancerz. To zbyt mało...
Kobieto we mnie skrzywdzona widzisz moje ramiona. Puste niewiną. Nie wierzysz już w ślady jakie zostawiasz w kimkolwiek. Ale może właśnie Ty je odcisnęłaś we mnie na przyszłość tak mocno paznokciami Twoich dłoni.
Głosy tylu mówiące o sprawach o jakich nie mają pojęcia. Ale krzyczą... jakby zmienić coś miały poza własnym ich samopoczuciem.
W tej ciszy słów niewydobytych z Ciebie lub z Ciebie.
I nic nie umiera. Wciąż życie się toczy - Twoje we mnie.
Kolejny raz przesypuję popiół jakby to był piach jedynie upadłego czasu... co kamieniem jest...
Patrzę Ci w oczy. Z czułością.
Bez lęku.

Trudy Good
(https://pl.pinterest.com/pin/563442603355331259/)